صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد از حافظ شیرازی

حافظ شیرازی

حافظ شیرازی

حافظ شیرازی

صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد

1
صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد
ور نه اندیشهٔ این کار فراموشش باد
2
آن که یک جرعه مِی از دست توانَد دادن
دست با شاهدِ مقصود در آغوشش باد
3
پیرِ ما گفت خطا بر قلم صُنع نرفت
آفرین بر نظرِ پاکِ خطاپوشش باد
4
شاهِ تُرکان سخنِ مدعیان می‌شِنَوَد
شرمی از مَظلَمِهٔ خونِ سیاووشش باد
5
گر چه از کِبر سخن با منِ درویش نگفت
جان فدای شِکَرین پستهٔ خاموشش باد
6
چشمم از آینه داران خط و خالش گشت
لبم از بوسه رُبایانِ بَر و دوشش باد
7
نرگسِ مستِ نوازش کُنِ مردم دارش
خونِ عاشق به قدح گر بِخورد نوشش باد
8
به غلامیِّ تو مشهورِ جهان شد حافظ
حلقهٔ بندگیِّ زلفِ تو در گوشش باد

معنی شعر:

در کارها حد خویش را بشناس و اندازه نگهدار. افراط و تفریط در امور برایت ایجاد مشکل و دردسر می کند. رفتار مناسب، تامل و دوراندیشی، دوری از کبر و نخوت مردم داری سبب موفقیت محبوبیت تو در بین اطرافیانت می شود. دعای خیر مردم بدرقه ی راه نیک تو باد.

عکس نوشته
صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد از حافظ شیرازی