دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفت از صائب تبریزی دیوان اشعار 112

1 کند معشوق را بی دست و پا، بیتابی عاشق بلرزد شمع بر خود، چون ز جا پروانه برخیزد

1 بس که از رخسار او در پیچ و تاب است آفتاب تشنه ابرست و جویای نقاب است آفتاب

2 چون چراغ روز می میرد برای خامشی بس کز آن رخسار روشن در حجاب است آفتاب

1 کم نسازد جام می زنگ دل افگار را داس صیقل ندرود این سبزه زنگار را

2 در میان دارد دل تنگ مرا سرگشتگی بر سر این نقطه جولان است این پرگار را

1 ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستم تو با اغیار خوش بنشین که من بار سفر بستم

2 همان بهتر که روگردان شوم از خیل مژگانش به غیر از خون دل خوردن چه طرف از نیشتر بستم

1 نیست یک نقطهٔ بیکار درین صفحهٔ خاک ما درین غمکده یارب به چه کار آمده‌ایم؟

1 نیست در دیده ما منزلتی دنیا را ما نبینیم کسی را که نبیند ما را

2 زنده و مرده به وادید ز هم ممتازند مرده دانیم کسی را که نبیند ما را