عمر شد در گوشمالم صرف، گویا روزگار از صائب تبریزی دیوان اشعار 147

1 در خوش قماشی از بر رو دست برده ام باریک شو مشاهده کن تار و پود را

1 نیست روی عرق آلود به گوهر محتاج نبود حسن خداداد به زیور محتاج

2 پرده پوشی چه ضرورست نکونامان را؟ نیست پیراهن یوسف به رفوگر احتیاج

1 می نماید پایکوبان دار را منصور ما تاک را آتش عنان سازد می پر زور را

2 هر سبکدستی نیارد نغمه از ما واکشید ناخن شیرست مضراب رگ طنبور ما

1 نیست یک نقطهٔ بیکار درین صفحهٔ خاک ما درین غمکده یارب به چه کار آمده‌ایم؟

1 کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را پایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را

2 می شود ظاهر عیار فقر بعد از سلطنت توتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را

1 نیست در دیده ما منزلتی دنیا را ما نبینیم کسی را که نبیند ما را

2 زنده و مرده به وادید ز هم ممتازند مرده دانیم کسی را که نبیند ما را