خواجه محترم ربیب الدین از عبدالرزاق اصفهانی مقطع 130

1 این مژده شنیدی که بناگاه برآمد زین تنگ شکر خای که ازراه برآمد

2 آن همچو دم صبح که از گل خبر آورد وین همچو نسیمی که سحرگاه برآمد

1 ای کلک نقشبند تو آرایش جهان وی لفظ دلگشای تو آسایش جنان

2 ای نکته بدیع تو خوشتر ز آرزو وی گفته رفیع تو بر تر ز آسمان

1 روی او تشویر ماه آسمانی می‌دهد قد او تعلیم سرو بوستانی می‌دهد

2 هندوی زلفش گر رقص ورد س طرفه نیست تا ز جام لعل آن لب دو ستکانی می‌دهد