گر طالب فیض آب انگور شوی از اهلی شیرازی رباعی 612

1 ای تازه گل که بوی خوشت دم ز روح زد خرم کسی که با تو شراب صبوح زد

2 در حیرتم که خاک درت از چه گل نساخت اشکم که تخته بر سر طوفان نوح زد

1 از ضعف اگر در آینه بینم جمال خویش آهی کشم که آینه گردد ز حال خویش

2 مرغ شکسته بالم و در وادی امید پیدا بود که چند توان شد ببال خویش

1 چون تو گویی سخن این دلشده را گوش کجا دل کجا عقل کجا فهم کجا هوش کجا

2 پای بوسی زسگت گر دهدم دست بس است من کجا وصل کجا بوسه و آغوش کجا