ایدوست خط مشگین بر روی آب منویس از عبدالرزاق اصفهانی غزل 112

1 ایکه انعام تو سرمایه هر محرومست ویکه انصاف تو یاری ده هر مظلومست

2 رکن دین خواجه آفاق که صدبار فلک گفت دربان تو تا حشر مرا مخدومست

1 نگار من زبر من همی چنان بجهد که تیر وقت گشاد از برکمان بجهد

2 چنان بگریم در فرفتش که مردم چشم مثال قطره خونم زدیدگان بجهد

1 روی یارم ز آفتاب اکنون نکوتر می‌شود تا به گرد ماه از مشک چنبر می‌شود

2 مرکز شمشاد او از لعل و یاقوت آمدست پر او ز دیبای او از مشک و عنبر می‌شود