مسلمان می‌شمردم خویش را، چون شد دلم روشن از صائب تبریزی دیوان اشعار 724

1 اظهار عشق را به زبان احتیاج نیست چندان که شد نگه به نگه آشنا بس است

1 اگر چه نیک نیم در پناه نیکانم عجب که تشنه بمانم، سفال ریحانم

2 ز اشک شمع به شبگردی اشک من پیش است ز گریه زمزم صد کعبه شبستانم

1 چشم گشایش از خلق، نبود به هیچ بابم در بزم بیسوادان، لب بسته چون کتابم

1 نیست یک نقطهٔ بیکار درین صفحهٔ خاک ما درین غمکده یارب به چه کار آمده‌ایم؟

1 نیست در دیده ما منزلتی دنیا را ما نبینیم کسی را که نبیند ما را

2 زنده و مرده به وادید ز هم ممتازند مرده دانیم کسی را که نبیند ما را

1 کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را پایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را

2 می شود ظاهر عیار فقر بعد از سلطنت توتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را