تا به کی دور بود سایه ابراز سر ما؟ از صائب تبریزی دیوان اشعار 25

1 دارم ز اشک گرم دل تاب خورده ای چون خار و خس تپانچه سیلاب خورده ای

2 خون خوردنم تراوش ازان کم کند که من دارم چو لاله ساغر خوناب خورده ای

1 تا به فکر شبرویهای خیال افتاده ام مست لذت در شبستان وصال افتاده ام

2 نیست غیر از ناامیدی حاصل دیگر مرا دانه بی طالعم در خشکسال افتاده ام

1 یاد ایامی که پیش او وجودی داشتم در حریم او ره گفت و شنودی داشتم

2 بود اقلیم جنون در حلقه فرمان من ناف سوز لاله داغ مشکسودی داشتم

1 ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستم تو با اغیار خوش بنشین که من بار سفر بستم

2 همان بهتر که روگردان شوم از خیل مژگانش به غیر از خون دل خوردن چه طرف از نیشتر بستم

1 نیست در دیده ما منزلتی دنیا را ما نبینیم کسی را که نبیند ما را

2 زنده و مرده به وادید ز هم ممتازند مرده دانیم کسی را که نبیند ما را

1 کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را پایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را

2 می شود ظاهر عیار فقر بعد از سلطنت توتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را