گل کرد چون شفق ز گریبان و دامنش از صائب تبریزی دیوان اشعار 668

1 هر خسی قیمت نداند ناله شبخیز را خسروی باید که داند قدر این شبدیز را

2 خامشی دریا و گفت و گو خس و خاشاک اوست پاک کن از خار و خس این بحر گوهر خیز را

1 هیچ جوینده ندانست که جای تو کجاست آخر ای خانه برانداز سرای تو کجاست؟

2 روزنی نیست که چون ذره نجستیم ترا هیچ روشن نشد ای شمع که جای تو کجاست

1 دارم ز اشک گرم دل تاب خورده ای چون خار و خس تپانچه سیلاب خورده ای

2 خون خوردنم تراوش ازان کم کند که من دارم چو لاله ساغر خوناب خورده ای

1 نیست در دیده ما منزلتی دنیا را ما نبینیم کسی را که نبیند ما را

2 زنده و مرده به وادید ز هم ممتازند مرده دانیم کسی را که نبیند ما را

1 کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را پایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را

2 می شود ظاهر عیار فقر بعد از سلطنت توتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را

1 ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستم تو با اغیار خوش بنشین که من بار سفر بستم

2 همان بهتر که روگردان شوم از خیل مژگانش به غیر از خون دل خوردن چه طرف از نیشتر بستم