ازان پیوسته می لرزد دل از پاس قدم ما را از صائب تبریزی دیوان اشعار 14

1 می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا خانه از روی که یارب می شود روشن مرا؟

2 تا به چشمم نور وحدت سرمه بینش کشید هر کف خاکی بود چون وادی ایمن مرا

1 وصف زلف یار عاجز می کند تقریر را دوری این راه، کوته می کند شبگیر را

2 چشم حیران راست دایم حسن در مد نظر عکس پا بر جا بود آیینه تصویر را

1 صرف بیکاری مگردان روزگار خویش را پرده روی توکل ساز، کار خویش را

2 زاد همراهان درین وادی نمی آید به کار پر کن از لخت جگر جیب و کنار خویش را

1 نیست در دیده ما منزلتی دنیا را ما نبینیم کسی را که نبیند ما را

2 زنده و مرده به وادید ز هم ممتازند مرده دانیم کسی را که نبیند ما را

1 ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستم تو با اغیار خوش بنشین که من بار سفر بستم

2 همان بهتر که روگردان شوم از خیل مژگانش به غیر از خون دل خوردن چه طرف از نیشتر بستم

1 کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را پایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را

2 می شود ظاهر عیار فقر بعد از سلطنت توتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را