پا چو مجنون جمع اگر در دامن صحرا کنی از صائب تبریزی دیوان اشعار 634

1 از زنگ کبر آینه خویش ساده کن در زیر پا نظر کن و حج پیاده کن

2 چون مور مدتی کمر بندگی ببند دیگر ز روی دست سلیمان، و ساده کن

1 آنچه روی سخت من با سیلی استاد کرد کی تواند بیستون با پنجه فرهاد کرد؟

2 بنده مقبل به آزادی سزاوارست، لیک بنده شایسته را چون می توان آزاد کرد؟

1 جگری سوخته چون لاله ایمن دارم چون نسوزم، که سر داغ به دامن دارم

2 غوطه در زنگ زد از سیر چمن آینه ام چشم امید به خاکستر گلخن دارم

1 نیست یک نقطهٔ بیکار درین صفحهٔ خاک ما درین غمکده یارب به چه کار آمده‌ایم؟

1 کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را پایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را

2 می شود ظاهر عیار فقر بعد از سلطنت توتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را

1 نیست در دیده ما منزلتی دنیا را ما نبینیم کسی را که نبیند ما را

2 زنده و مرده به وادید ز هم ممتازند مرده دانیم کسی را که نبیند ما را