ای سرو که هرگز نبود درد و غمت از اهلی شیرازی رباعی 88

1 ای تازه گل که بوی خوشت دم ز روح زد خرم کسی که با تو شراب صبوح زد

2 در حیرتم که خاک درت از چه گل نساخت اشکم که تخته بر سر طوفان نوح زد

1 از ضعف اگر در آینه بینم جمال خویش آهی کشم که آینه گردد ز حال خویش

2 مرغ شکسته بالم و در وادی امید پیدا بود که چند توان شد ببال خویش