صد کاسه خون اگر چه کشیدم درین چمن از صائب تبریزی دیوان اشعار 173

1 در خوش قماشی از بر رو دست برده ام باریک شو مشاهده کن تار و پود را

1 می نماید پایکوبان دار را منصور ما تاک را آتش عنان سازد می پر زور را

2 هر سبکدستی نیارد نغمه از ما واکشید ناخن شیرست مضراب رگ طنبور ما

1 نیست روی عرق آلود به گوهر محتاج نبود حسن خداداد به زیور محتاج

2 پرده پوشی چه ضرورست نکونامان را؟ نیست پیراهن یوسف به رفوگر احتیاج

1 ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستم تو با اغیار خوش بنشین که من بار سفر بستم

2 همان بهتر که روگردان شوم از خیل مژگانش به غیر از خون دل خوردن چه طرف از نیشتر بستم

1 نیست در دیده ما منزلتی دنیا را ما نبینیم کسی را که نبیند ما را

2 زنده و مرده به وادید ز هم ممتازند مرده دانیم کسی را که نبیند ما را

1 کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را پایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را

2 می شود ظاهر عیار فقر بعد از سلطنت توتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را