گر چه اندر فغان و نالیدن از مولانا غزل 2103
1. گر چه اندر فغان و نالیدن
اندکی هست خویشتن دیدن
شب که جهان است پر از لولیان از مولانا غزل 2104
1. شب که جهان است پر از لولیان
زهره زند پرده شنگولیان
ساقی من خیزد بی‌گفت من از مولانا غزل 2105
1. ساقی من خیزد بی‌گفت من
آرد آن باده وافر ثمن
مست رسید آن بت بی‌باک من از مولانا غزل 2106
1. مست رسید آن بت بی‌باک من
دردکش و دلخوش و چالاک من
جان منی جان منی جان من از مولانا غزل 2107
1. جان منی جان منی جان من
آن منی آن منی آن من
می‌نروم هیچ از این خانه من از مولانا غزل 2108
1. می‌نروم هیچ از این خانه من
در تک این خانه گرفتم وطن
ای تو پناه همه روز محن از مولانا غزل 2109
1. ای تو پناه همه روز محن
بازسپردم به تو من خویشتن
بانگ برآمد ز خرابات من از مولانا غزل 2110
1. بانگ برآمد ز خرابات من
چرخ دوتا شد ز مناجات من
بانگ برآمد ز خرابات من از مولانا غزل 2111
1. بانگ برآمد ز خرابات من
یار درآمد به مراعات من
ظلمت شب پرتو ظلمات من از مولانا غزل 2112
1. ظلمت شب پرتو ظلمات من
نور مه از نور ملاقات من
ای تو چو خورشید و شه خاص من از مولانا غزل 2113
1. ای تو چو خورشید و شه خاص من
کفر من و توبه و اخلاص من