گفت لبم ناگهان نام گل و گلستان از مولانا غزل 2059
1. گفت لبم ناگهان نام گل و گلستان
آمد آن گلعذار کوفت مرا بر دهان
1. گفت لبم ناگهان نام گل و گلستان
آمد آن گلعذار کوفت مرا بر دهان
1. یک غزل آغاز کن بر صفت حاضران
ای رخ تو همچو شمع خیز درآ در میان
1. بوسه بده خویش را ای صنم سیمتن
ای به خطا تو مجوی خویشتن اندر ختن
1. سیر نشد چشم و دل از نظر شاه من
سیر مشو هم تو نیز زین دل آگاه من
1. ای رخ خندان تو مایه صد گلستان
باغ خدایی درآ خار بده گل ستان
1. باز فروریخت عشق از در و دیوار من
باز ببرید بند اشتر کین دار من
1. باز درآمد ز راه فتنه برانگیز من
باز کمر بست سخت یار به استیز من
1. باز برآمد ز کوه خسرو شیرین من
باز مرا یاد کرد جان و دل و دین من
1. ای هوس عشق تو کرده جهان را زبون
خیره عشقت چو من این فلک سرنگون
1. بازشکستند خلق سلسله یا مسلمین
باز درافکند عشق غلغله یا مسلمین
1. بیش مکن همچنان خانه درآ همچنین
ای ز تو روشن شده صحن و سرا همچنین