1 از منزلِ کفر تا به دین، یک نفس است، وز عالم شک تا به یقین، یک نفس است،
2 این یک نفسِ عزیز را خوش میدار، کَز حاصلِ عمرِ ما همین یک نفس است.
1 شادی بطلب که حاصلِ عمر دمی است، هر ذرّه ز خاکِ کیقبادی و جَمی است،
2 احوالِ جهان و اصلِ این عمر که هست، خوابی و خیالی و فریبی و دمی است.
1 تا زُهره و مَهْ در آسمان گشته پدید، بهتر ز میِ ناب کسی هیچ ندید؛
2 من در عجبم ز میفروشان، کایشان، زین بِهْ که فروشند چه خواهندخرید؟
1 مهتاب به نور دامن شب بشکافت می نوش، دمی خوشتر از این نتوان یافت
2 خوش باش و بیندیش که مهتاب بسی اندر سر گور یک به یک خواهد تافت
1 چون عهده نمیشود کسی فردا را، حالی خوش کن تو این دلِ سودا را،
2 می نوش به ماهتاب، ای ماه که ماه بسیار بگردد و نیابد ما را.
1 این قافلهٔ عمر عجب میگذرد! دریاب دمی که با طَرَب میگذرد؛
2 ساقی، غم فردای حریفان چه خوری. پیش آر پیاله را، که شب میگذرد.
1 هنگام سپیدهدم خروس سحری، دانی که چرا همیکند نوحهگری؟
2 یعنی که: نمودند در آیینهٔ صبح کز عمر شبی گذشت و تو بیخبری!
1 وقت سحر است، خیز ای مایهٔ ناز، نرمکنرمک باده خور و چنگ نواز،
2 کانها که بجایند نپایند کسی، و آنها که شدند کس نمیآید باز!
1 هنگام صبوح ای صنمِ فرخْپی برساز ترانهای و پیش آور می؛
2 کافکند به خاک صد هزاران جَم و کیْ این آمدنِ تیرمه و رفتنِ دی.
1 صبح است، دمی بر می گلرنگ زنیم، وین شیشهٔ نام و ننگ بر سنگ زنیم،
2 دست از اَمَلِ درازِ خود باز کشیم، در زلفِ دراز و دامنِ چنگ زنیم.