* می بر کفِ من نِهْ که دلم تاب است، از خیام ترانهی خیام (صادق هدایت) 25
1. * می بر کفِ من نِهْ که دلم تاب است،
وین عمرِ گریزپای چون سیماب است،
می نوش که عمرِ جاودانی این است، از خیام ترانهی خیام (صادق هدایت) 26
1. می نوش که عمرِ جاودانی این است،
خود حاصِلَت از دوْرِ جوانی این است.
با باده نشین، که مُلْکِ محمود این از خیام ترانهی خیام (صادق هدایت) 27
1. با باده نشین، که مُلْکِ محمود این است،
وَزْ چنگ شنو، که لحنِ داوود این است؛
امروز تو را دسترس فردا نیست، از خیام ترانهی خیام (صادق هدایت) 28
1. امروز تو را دسترس فردا نیست،
و اندیشهٔ فردات به جز سودا نیست،
* دوْرانِ جهان بی می و ساقی هیچ است، از خیام ترانهی خیام (صادق هدایت) 29
1. * دوْرانِ جهان بی می و ساقی هیچ است،
بی زمزمهٔ نایِ عراقی هیچ است؛
تا کی غمِ آن خورم که دارم یا نه؛ از خیام ترانهی خیام (صادق هدایت) 30
1. تا کی غمِ آن خورم که دارم یا نه؛
وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه،
تا دست به اتفاق بر هم نزنیم، از خیام ترانهی خیام (صادق هدایت) 31
1. تا دست به اتفاق بر هم نزنیم،
پایی ز نشاط بر سر غم نزنیم،
لب بر لب کوزه بردم از غایت آز، از خیام ترانهی خیام (صادق هدایت) 32
1. لب بر لب کوزه بردم از غایت آز،
تا زو طلبم واسطهٔ عمرِ دراز،
خیام، اگر ز باده مستی، خوش باش؛ از خیام ترانهی خیام (صادق هدایت) 33
1. خیام، اگر ز باده مستی، خوش باش؛
با لالهرخی اگر نشستی، خوش باش؛
فردا علم نفاق طی خواهم کرد، از خیام ترانهی خیام (صادق هدایت) 34
1. فردا علم نفاق طی خواهم کرد،
با موی سپید قصد می خواهم کرد،
گردون نِگَری ز قدِّ فرسودهٔ ماست، از خیام ترانهی خیام (صادق هدایت) 35
1. گردون نِگَری ز قدِّ فرسودهٔ ماست،
جیحون اثری ز اشکِ پالودهٔ ماست،
عمرت تا کی به خودپرستی گذرد از خیام ترانهی خیام (صادق هدایت) 36
1. عمرت تا کی به خودپرستی گذرد
یا در پیِ نیستی و هستی گذرد