همخواب رقیبانی و من تاب ندارم
بیتابم و از غصهٔ این خواب ندارم
دوستی با کلماتی ساده و گرم زیباتر میشود؛ این گلچین، ابیات خوشخوان و مهربانِ رفاقت را کنار هم گذاشته است.
همخواب رقیبانی و من تاب ندارم
بیتابم و از غصهٔ این خواب ندارم
ای صوفی سرگردان، در بند نکونامی
تا درد نیاشامی، زین درد نیارامی
خوشا آنانکه سودای ته دیرند
که سر پیوسته در پای ته دیرند
اسراف مکن ببذل مالت
کز سیم و زرت نمیگزیرد
صبح وارم کآفتابی در نهان آوردهام
آفتابم کز دم عیسی نشان آوردهام
زاهد بره کعبه رود کاین ره دین است
خوش میرود اما ره مقصود نه این است
روح را چون ببرد روح امین
چرخِ چارم فزود ازو تزیین
لقمان را گفتند: ادب از که آموختی؟
شنیدم من که عارف جانم آمد
رفیقِ سابقِ طهرانم آمد
بهر هر یاری که جان دادم به پاس دوستی
دشمنیها کرد با من در لباس دوستی
چه شد که بار دگر یاد آشنا کردی
چه شد که شیوه بیگانگی رها کردی
ای خوش از تن کوچ کردن، خانه در جان داشتن
روی مانند پری از خلق پنهان داشتن
جوانی چنین گفت روزی به پیری
که چون است با پیریت زندگی
شبی خواهم که پنهانت بگویم
نهان از آشنایان و غریبان
عجب سروی، عجب ماهی، عجب یاقوت و مرجانی
عجب جسمی، عجب عقلی، عجب عشقی، عجب جانی
ای آرزوی دیده بینا چگونهای
وی مونس دل (من) تنها چگونهای
ما گریه کنان بر سر خاک پدران
زین غم که شدند ازین جهان گذران
برخیز که میرود زمستان
بگشای در سرای بستان
ای ساکن جان من آخر به کجا رفتی
در خانه نهان گشتی یا سوی هوا رفتی
اگر دستم رسد بر چرخ گردون
از او پرسم که این چون است و آن چون
خبری که دانی که دلی بیازارد، تو خاموش تا دیگری بیارد.
دو دزد خری دزدیدند
سرِ تقسیم به هم جنگیدند