ای بروییده به ناخواست به مانند گیا از مولانا غزل 168

1 شکنی شیشه مردم گرو از من گیری همه شب عهد کنی روز شکستن گیری

2 شیری و شیرشکن کینه ز خرگوش مکش قادری که شکنی شیر و تهمتن گیری

1 اگر تو مست شرابی چرا حشر نکنی وگر شراب نداری چرا خبر نکنی

2 وگر سه چار قدح از مسیح جان خوردی ز آسمان چهارم چرا گذر نکنی

1 پریر آن چهره یارم چه خوش بود عتاب و ناز دلدارم چه خوش بود

2 به یادم نیست هیچ آن ماجراها ولیکن زین خبر دارم چه خوش بود

1 هله هش دار که در شهر دو سه طرارند که به تدبیر کلاه از سر مه بردارند

2 دو سه رندند که هشیاردل و سرمستند که فلک را به یکی عربده در چرخ آرند

1 بوقلمون چند از انکار تو در کف ما چند خلد خار تو

2 یار تو از سر فلک واقف است پس چه بود پیش وی اسرار تو

1 در هر فلکی مردمکی می‌بینم هر مردمکش را فلکی می‌بینم

2 ای احول اگر یکی دو می‌بینی تو بر عکس تو من دو را یکی می‌بینم