خواهی که مقیم و خوش شوی با ما تو از مولانا رباعی 1562

1 از دخول هر غری افسرده‌ای در کار من دور بادا وصف نفس آلودشان از یار من

2 دررمید از ننگ ایشان و خبیثی‌ها و مکر از وظیفه مدح یارم این دل هشیار من

1 گفتم که بیا بچشم من درنگریست من نیز به حال گفتمش کاین دغلیست

2 گفتا که چه میرمی و اینت با کیست تو مردهٔ اینی همه ناموس تو چیست

1 ز اول بامداد سرمستی ور نه دستار کژ چرا بستی

2 سخت مستست چشم تو امروز دوش گویی که صرف خوردستی

1 در هر فلکی مردمکی می‌بینم هر مردمکش را فلکی می‌بینم

2 ای احول اگر یکی دو می‌بینی تو بر عکس تو من دو را یکی می‌بینم

1 بوقلمون چند از انکار تو در کف ما چند خلد خار تو

2 یار تو از سر فلک واقف است پس چه بود پیش وی اسرار تو

1 هله هش دار که در شهر دو سه طرارند که به تدبیر کلاه از سر مه بردارند

2 دو سه رندند که هشیاردل و سرمستند که فلک را به یکی عربده در چرخ آرند