تو نیک و بد خود هم از خود بپرس از حافظ قطعه 1

1 دردِ ما را نیست درمان الغیاث هجرِ ما را نیست پایان الغیاث

2 دین و دل بردند و قصدِ جان کنند الغیاث از جورِ خوبان، الغیاث

1 چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد ور آشتی طلبم با سرِ عِتاب رَوَد

2 چو ماهِ نو رَهِ بیچارگانِ نَظّاره زَنَد به گوشهٔ ابرو و در نقاب رود

1 خَمِ زلفِ تو دامِ کفر و دین است ز کارستانِ او یک شمه این است

2 جمالت مُعجِزِ حُسن است لیکن حدیثِ غمزه‌ات سحرِ مبین است

1 جای حضور و گلشن امن است این سرای زین در به شادمانی و عیش وطرب در آی

2 ای کاخ دولتی تو چه کاخی که مدرج است در شاخسار گلشن تو سایه همای

1 ما ز یاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم

2 تا درخت دوستی بر کی دهد حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

1 هر دوست که دم زد ز وفا دشمن شد هر پاکروی که بود تردامن شد

2 گویند شب آبستن و این است عجب کاو مرد ندید از چه آبستن شد