تا عاقلهٔ ما دل دیوانهٔ ماست از اثیر اخسیکتی رباعی 10

1 خاتون زمان بدست شبگیر برداشت ز چهره پرده قیر

2 شب کحل شد و چو مردم کهل آمیخت سواد قیر با شیر

1 کرد از جهان رحیل جهانی همه شرف ای مملکت علی الله و ای فلک لاسلف

2 چون اسب رقعه دو سپهر پیاده رو فرزین ملک را بر بود از میان صف

1 آنرا که چار گوشه عزلت میسر است گو نوبه پنج کن، که شه هفت کشور است

2 دل چون زبان طمع بریدی کباب دهر از دل بُبر، که پهلوی ایام لاغر است