ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست از خیام رباعی 8

1 می خور که ز دل کثرت و قلت ببرد و اندیشه هفتاد و دو ملت ببرد

2 پرهیز مکن ز کیمیایی که از او یک جرعه خوری هزار علت ببرد

1 آن لعل در آبگینهٔ ساده بیار وآن محرم و مونس هر آزاده بیار

2 چون می‌دانی که مدت عالم خاک باد است که زود بگذرد باده بیار

1 گر بر فلکم دست بدی چون یزدان برداشتمی من این فلک را ز میان

2 از نو فلکی دگر چنان ساختمی کازاده بکام دل رسیدی آسان

1 دنیا دیدی و هرچه دیدی هیچ است، و آن نیز که گفتی و شنیدی هیچ است،

2 سرتاسرِ آفاق دویدی هیچ است، و آن نیز که در خانه خزیدی هیچ است.

1 هر راز که اندر دل دانا باشد باید که نهفته‌تر ز عنقا باشد

2 کاندر صدف از نهفتگی گردد در آن قطره که راز دل دریا باشد

1 تا کی غم آن خورم که دارم یا نه وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه

2 پرکن قدح باده که معلومم نیست کاین دم که فرو برم برآرم یا نه