ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست از خیام رباعی 8

1 امشب می جامِ یک‌مَنی خواهم‌کرد، خود را به دو جامِ می غنی خواهم‌کرد؛

2 اول سه طلاقِ عقل و دین خواهم‌داد، پس دخترِ رَز را به زنی خواهم‌کرد.

1 قانع به یک استخوان چو کرکس بودن به ز آن که طفیل خوان ناکس بودن

2 با نان جوین خویش حقا که به است کالوده و پالوده هر خس بودن

1 آن‌کس که زمین و چرخ و افلاک نهاد بس داغ که او بر دل غمناک نهاد

2 بسیار لب چو لعل و زلفین چو مشک در طبل زمین و حقهٔ خاک نهاد

1 هر راز که اندر دل دانا باشد باید که نهفته‌تر ز عنقا باشد

2 کاندر صدف از نهفتگی گردد در آن قطره که راز دل دریا باشد

1 تا کی غم آن خورم که دارم یا نه وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه

2 پرکن قدح باده که معلومم نیست کاین دم که فرو برم برآرم یا نه

1 دنیا دیدی و هرچه دیدی هیچ است، و آن نیز که گفتی و شنیدی هیچ است،

2 سرتاسرِ آفاق دویدی هیچ است، و آن نیز که در خانه خزیدی هیچ است.