آن را که به صحرای علل تاخته‌اند از خیام رباعی 55

1 دشمن به غلط گفت که من فلسفیم ایزد داند که آنچه او گفت نیم

2 لیکن چو در این غم آشیان آمده‌ام آخر کم از آنکه من بدانم که کیم

1 در هر دشتی که لاله‌زاری بوده‌ست از سرخی خون شهریاری بوده‌ست

2 هر شاخ بنفشه کز زمین می‌روید خالی‌ست که بر رخ نگاری بوده‌ست

1 ای آمده از عالم روحانی تفت حیران شده در پنج و چهار و شش و هفت

2 می نوش ندانی ز کجا آمده‌ای خوش باش ندانی به کجا خواهی رفت

1 هر راز که اندر دل دانا باشد باید که نهفته‌تر ز عنقا باشد

2 کاندر صدف از نهفتگی گردد در آن قطره که راز دل دریا باشد

1 تا کی غم آن خورم که دارم یا نه وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه

2 پرکن قدح باده که معلومم نیست کاین دم که فرو برم برآرم یا نه

1 دنیا دیدی و هرچه دیدی هیچ است، و آن نیز که گفتی و شنیدی هیچ است،

2 سرتاسرِ آفاق دویدی هیچ است، و آن نیز که در خانه خزیدی هیچ است.