خیر باشد، نگهش سخت بتک می‌آید از واعظ قزوینی غزل 361

1 دولتی نیست به از تیغ تو بیباک مرا سرنوشتی نبود جز خم فتراک مرا

2 آنچنان گشته ام از ضعف، که بعد از مردن رستن سبزه،برون آورد از خاک مرا

1 جوهر از تیغ زبان شد،ریخت تا دندان مرا گفت وگو، شد همچو سطر بی نقط بدخوان مرا

2 در نصیحت گوییم هریک زبانی شد جدا تا ز پیری گشت دندان در دهن جنبان مرا

1 ای نام دلگشای تو عنوان کارها خاک در تو، آب رخ اعتبارها

2 خورشید و مه دو قطره باران فیض تو مدی ز جنبش قلمت روزگارها