مشنو که کس از جهان رسیدست بکام از اهلی شیرازی رباعی 474

1 چند چراغ آه من عمر مرا تبه کند روشنی جهان شود خانه من سیه کند

2 گر چه بتان سنگدل رحم بگریه کم کنند چشمه اشک عاقبت در دل سنگ ره کند

1 تن عاشق همای لامکان است تو پنداری ک مشتی استخوان است

2 از آن هر موی ما ماری است بر تن که با هر موی ما گنجی نهان است