ساقی قدحی که هست عالم نفسی از اهلی شیرازی ساقینامهٔ رباعی 100

1 از ضعف اگر در آینه بینم جمال خویش آهی کشم که آینه گردد ز حال خویش

2 مرغ شکسته بالم و در وادی امید پیدا بود که چند توان شد ببال خویش

1 چون تو گویی سخن این دلشده را گوش کجا دل کجا عقل کجا فهم کجا هوش کجا

2 پای بوسی زسگت گر دهدم دست بس است من کجا وصل کجا بوسه و آغوش کجا