تا مشک سیاه من سمن پوشیدست از عسجدی مروزی اشعار باقیمانده 12

1 آمد آن رگ زن مسیح پرست شست الماسگون گرفته بدست

2 کرسی افکند و برنشست برو بازوی خواجه عمید ببست

1 ژاژ داری تو و هستند بسی ژاژ خوران وین عجب نیست که تازند سوی ژاژ خران

1 ما در غم خویش غمگسار خویشیم محنت زدگان روزگار خویشیم

2 سرگشته و شوریده کار خویشیم صیاد نه ایم و هم شکار خویشیم