خوش گفت پدر مرا کسی مرد بود از اهلی شیرازی رباعی 319

1 ز قامت تو چگویم که فتنها برخاست قیامت است که در روزگار ما برخاست

2 اگر صفا طلبی کام دل مجوی که یار چو در کنار نشست از میان صفا برخاست

1 چند چراغ آه من عمر مرا تبه کند روشنی جهان شود خانه من سیه کند

2 گر چه بتان سنگدل رحم بگریه کم کنند چشمه اشک عاقبت در دل سنگ ره کند

1 تن عاشق همای لامکان است تو پنداری ک مشتی استخوان است

2 از آن هر موی ما ماری است بر تن که با هر موی ما گنجی نهان است