گفت آری گر توکل رهبرست از مولانا مثنوی معنوی 45

1 ناگاه بروئید یکی شاخ نبات ناگاه بجوشید چنین آب حیات

2 ناگاه روان شد ز شهنشه صدقات شادی روان مصطفی را صلوات

1 نهادم پای در عشق که بر عشاق سر باشم منم فرزند عشق جان ولی پیش از پدر باشم

2 اگر چه روغن بادام از بادام می زاید همی‌گوید که جان داند که من بیش از شجر باشم

1 هله هش دار که در شهر دو سه طرارند که به تدبیر کلاه از سر مه بردارند

2 دو سه رندند که هشیاردل و سرمستند که فلک را به یکی عربده در چرخ آرند

1 در هر فلکی مردمکی می‌بینم هر مردمکش را فلکی می‌بینم

2 ای احول اگر یکی دو می‌بینی تو بر عکس تو من دو را یکی می‌بینم

1 بوقلمون چند از انکار تو در کف ما چند خلد خار تو

2 یار تو از سر فلک واقف است پس چه بود پیش وی اسرار تو