زر خواهی و ترنج، اینک این دو رخ من از رودکی ابیات پراکنده 172

1 این جهان پاک خواب کردار است آن شناسد که دلش بیدار است

2 نیکی او به جایگاه بد است شادی او به جای تیمار است

1 صرصر هجر تو، ای سرو بلند ریشهٔ عمر من از بیخ بکند

2 پس چرا بستهٔ اویم همه عمر؟ اگر آن زلف دوتا نیست کمند

1 کسان که تلخی زهر طلب نمی‌دانند ترش شوند و بتابند رو ز اهل سؤال

2 تو را که می‌شنوی طاقت شنیدن نیست مرا که می‌طلبم خود چگونه باشد حال؟

1 هرکه نامخت ازگذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگار