هر موی من از عشقت بیت و غزلی گشته از مولانا غزل 2329

1 بازرهان خلق را از سر و از سرکشی ای که درون دلی چند ز دل درکشی

2 ای دل دل جان جان آمد هنگام آن زنده کنی مرده را جانب محشر کشی

1 تو چنین نبودی تو چنین چرایی چه کنی خصومت چو از آن مایی

2 دل و جان غلامت چو رسد سلامت تو دو صد چنین را صنما سزایی

1 ای جان گذرکرده از این گنبد ناری در سلطنت فقر و فنا کار تو داری

2 ای رخت کشیده به نهان خانه بینش وی کشته وجود همه و خویش به زاری

1 در هر فلکی مردمکی می‌بینم هر مردمکش را فلکی می‌بینم

2 ای احول اگر یکی دو می‌بینی تو بر عکس تو من دو را یکی می‌بینم

1 بوقلمون چند از انکار تو در کف ما چند خلد خار تو

2 یار تو از سر فلک واقف است پس چه بود پیش وی اسرار تو

1 دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد به زیر آن درختی رو که او گل‌های تر دارد

2 در این بازار عطاران مرو هر سو چو بی‌کاران به دکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد