الا تا زمی از کوه پدید است و ره از سد از عسجدی مروزی اشعار باقیمانده 33

1 ما در غم خویش غمگسار خویشیم محنت زدگان روزگار خویشیم

2 سرگشته و شوریده کار خویشیم صیاد نه ایم و هم شکار خویشیم

1 ژاژ داری تو و هستند بسی ژاژ خوران وین عجب نیست که تازند سوی ژاژ خران

1 آمد آن رگ زن مسیح پرست شست الماسگون گرفته بدست

2 کرسی افکند و برنشست برو بازوی خواجه عمید ببست