مست می وصل او اگر شیر بود از اهلی شیرازی رباعی 188

1 ز قامت تو چگویم که فتنها برخاست قیامت است که در روزگار ما برخاست

2 اگر صفا طلبی کام دل مجوی که یار چو در کنار نشست از میان صفا برخاست

1 چند چراغ آه من عمر مرا تبه کند روشنی جهان شود خانه من سیه کند

2 گر چه بتان سنگدل رحم بگریه کم کنند چشمه اشک عاقبت در دل سنگ ره کند