چون نیست ز هرچه هست جز باد به دست از خیام رباعی 29

1 * ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم، وین یک‌دمِ عمر را غنیمت شمریم؛

2 فردا که ازین دیْر کُهَن درگذریم؛ با هفت‌هزارسالگان سربه‌سریم.

1 تا راه قلندری نپویی نشود رخساره بخون دل نشویی نشود

2 سودا چه پزی تا که چو دلسوختگان آزاد به ترک خود نگویی نشود

1 آن‌ها که کهن شدند و این‌ها که نوند هر کس به مراد خویش یک تک به دوند

2 این کهنه‌جهان به کس نماند باقی رفتند و رویم دیگر آیند و روند

1 تا کی غم آن خورم که دارم یا نه وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه

2 پرکن قدح باده که معلومم نیست کاین دم که فرو برم برآرم یا نه

1 دنیا دیدی و هرچه دیدی هیچ است، و آن نیز که گفتی و شنیدی هیچ است،

2 سرتاسرِ آفاق دویدی هیچ است، و آن نیز که در خانه خزیدی هیچ است.

1 هر راز که اندر دل دانا باشد باید که نهفته‌تر ز عنقا باشد

2 کاندر صدف از نهفتگی گردد در آن قطره که راز دل دریا باشد