شب شد ای خواجه ز کی آخر آن یار تو کو از مولانا غزل 2145
1. شب شد ای خواجه ز کی آخر آن یار تو کو
یار خوش آواز تو آن خوش دم و شش تار تو کو
1. شب شد ای خواجه ز کی آخر آن یار تو کو
یار خوش آواز تو آن خوش دم و شش تار تو کو
1. ای شکران ای شکران کان شکر دارم از او
پندپذیرنده نیم شور و شرر دارم از او
1. چیست که هر دمی چنین میکشدم به سوی او
عنبر نی و مشک نی بوی وی است بوی او
1. جان و سر تو ای پسر نیست کسی به پای تو
آینه بین به خود نگر کیست دگر ورای تو
1. ای تو خموش پرسخن چیست خبر بیا بگو
سوره هل اتی بخوان نکته لافتی بگو
1. عید نمیدهد فرح بینظر هلال تو
کوس و دهل نمیچخد بیشرف دوال تو
1. در سفر هوای تو بیخبرم به جان تو
نیک مبارک آمدهست این سفرم به جان تو
1. سخت خوش است چشم تو و آن رخ گلفشان تو
دوش چه خوردهای دلا راست بگو به جان تو
1. ای تو امان هر بلا ما همه در امان تو
جان همه خوش است در سایه لطف جان تو
1. هین کژ و راست میروی باز چه خوردهای بگو
مست و خراب میروی خانه به خانه کو به کو
1. کی ز جهان برون شود جزو جهان هله بگو
کی برهد ز آب نم چون بجهد یکی ز دو