خوی با ما کن و با بی‌خبران خوی مکن از مولانا غزل 1992
1. خوی با ما کن و با بی‌خبران خوی مکن
دم هر ماده خری را چو خران بوی مکن
هیچ باشد که رسد آن شکر و پسته من از مولانا غزل 1993
1. هیچ باشد که رسد آن شکر و پسته من
نقل سازد جهت این جگر خسته من
بشنو از بوالهوسان قصه میر عسسان از مولانا غزل 1994
1. بشنو از بوالهوسان قصه میر عسسان
رندی از حلقه ما گشت در این کوی نهان
اینک آن انجم روشن که فلک چاکرشان از مولانا غزل 1995
1. اینک آن انجم روشن که فلک چاکرشان
اینک آن پردگیانی که خرد چادرشان
چون خیال تو درآید به دلم رقص کنان از مولانا غزل 1996
1. چون خیال تو درآید به دلم رقص کنان
چه خیالات دگر مست درآید به میان
هر که را گشت سر از غایت برگردیدن از مولانا غزل 1997
1. هر که را گشت سر از غایت برگردیدن
ساکنان را همه سرگشته تواند دیدن
به خدا گل ز تو آموخت شکر خندیدن از مولانا غزل 1998
1. به خدا گل ز تو آموخت شکر خندیدن
به خدا که ز تو آموخت کمر بندیدن
مکن ای دوست ز جور این دلم آواره مکن از مولانا غزل 1999
1. مکن ای دوست ز جور این دلم آواره مکن
جان پی پاره بگیر و جگرم پاره مکن
ای ز هجران تو مردن طرب و راحت من از مولانا غزل 2000
1. ای ز هجران تو مردن طرب و راحت من
مرگ بر من شده بی‌تو مثل شهد و لبن
دم ده و عشوه ده ای دلبر سیمین بر من از مولانا غزل 2001
1. دم ده و عشوه ده ای دلبر سیمین بر من
که دمم بی‌دم تو چون اجل آمد بر من
تو سبب سازی و دانایی آن سلطان بین از مولانا غزل 2002
1. تو سبب سازی و دانایی آن سلطان بین
آنچ ممکن نبود در کف او امکان بین