باد دی در بوستان اظهار شوکت می‌کند از آشفتهٔ غزل 333
1. باد دی در بوستان اظهار شوکت می‌کند
گلستان را خاروَش در قید ذلت می‌کند
سحرم نوبتی شاه چو زد نوبت عید از آشفتهٔ غزل 334
1. سحرم نوبتی شاه چو زد نوبت عید
از در میکده ام مژده رحمت برسید
بجز مسافر دل کو بشام زلف تو ماند از آشفتهٔ غزل 335
1. بجز مسافر دل کو بشام زلف تو ماند
مسافری بعراق و حجاز و شام نماند
اگر عقد میفروشت زشراب حل نسازد از آشفتهٔ غزل 336
1. اگر عقد میفروشت زشراب حل نسازد
بگذر که حل مشگل بجز از اجل نسازد
زقتل بنده اگر خواجه میشود خوشنود از آشفتهٔ غزل 337
1. زقتل بنده اگر خواجه میشود خوشنود
زیان کند سرو خرسندی از تو گیرد سود
مهرت آورد ملایک بر آدم بسجود از آشفتهٔ غزل 338
1. مهرت آورد ملایک بر آدم بسجود
حکمت آورد ازین پرده عدم را بوجود
نه گمانم آدمی زاده بدین جمال باشد از آشفتهٔ غزل 339
1. نه گمانم آدمی زاده بدین جمال باشد
نشنیده ام فرشته که باین کمال باشد
ایخوش آنشب که روز غیروز دریار درآید از آشفتهٔ غزل 340
1. ایخوش آنشب که روز غیروز دریار درآید
باب اندوه ببندد در شادی بگشاید
گرد عسلی لعل تو مور و مگسانند از آشفتهٔ غزل 341
1. گرد عسلی لعل تو مور و مگسانند
یا خط نظر بند به صاحب هوسانند
گرچه نقش قلم صنع همه زیبا شد از آشفتهٔ غزل 342
1. گرچه نقش قلم صنع همه زیبا شد
زهر در کامی و در کام یکی حلوا شد
وصل می‌خواست دل و کار به هجر تو کشید از آشفتهٔ غزل 343
1. وصل می‌خواست دل و کار به هجر تو کشید
از گلستان وفا جز گل حرمان ندمید
نیمه شب آن مه چو از حجاب برآمد از آشفتهٔ غزل 344
1. نیمه شب آن مه چو از حجاب برآمد
عقل گمان کرد کافتاب برآمد