ای یار چو روزگار یار من و توست از نیشابوری رباعی 37

1 بهاری ‌کز دو رخسارش همی شمس و قمر خیزد نگاری‌کز دو یاقوتش همی شهد و شکر خیزد

2 خروش از شهر بنشاند هر آنگاهی که بنشیند هزار آتش برانگیزد هرآنگاهی که برخیزد

1 دیدم به ره آن نگار خندان را آن ماه رخ ستاره دندان را

2 بر ماه دو هفته تافته عمدا مشکین دو رسن چه زنخدان را

1 بتی که او نسب از لعبتان چین دارد به روز پاک بر از شب هزار چین دارد

2 شب سیاه نباشد قرین روز سفید بس او چگونه شب و روز را قرین دارد