ای صوفی سیمی به صفایی نرسی از دهلوی رباعی 5

1 بشکافت غم این جان جگرخواره ما را یا رب، چه وبال آمده سیاره ما را

2 رفتند رفیقان دل صد پاره ببردند کردند رها دامن صد پاره ما را

1 در خم گیسوی کافر کیش داری تارها بهر گمره کردن پاکانست این زنارها

2 پرده بردار از رخی کان مایه دیوانگیست کز دماغ عاقلان بیرون برد پندارها

1 من به هوس همی خورم ناوک سینه دوز را تا نکنی ملامتی غمزه کینه توز را

2 دین هزار پارسا در سر گیسوی تو شد چند به ناکسان دهی سلسله رموز را