مرا تو راحت جانی، معاینه، نه خبر از رودکی قصیده-قطعه 42

1 اگر امیر جهاندار داد من ندهد چهار ساله نوید مرا که هست خرام

2 همه نیوشهٔ خواجه به نیکویی و به صلح همه نیوشهٔ نادان به جنگ و کار نغام

1 از پی الفغده و روزی به جهد جانورسوی سپنج خویش جویان و روان

1 ریش و سبلت همی خضاب کنی خویشتن را همی عذاب کنی

1 هرکه نامخت ازگذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگار