بینی و گنده دهان داری و نای از رودکی مثنوی 97

1 من موی خویش را نه از آن می کنم سیاه تا باز نوجوان شوم و نو کنم گناه

2 چون جامه‌ها به وقت مصیبت سیه کنند من موی از مصیبت پیری کنم سیاه

1 ای خواجه، این همه که تو بر می‌دهی شمار بادام ترّ و سیکی و بهمان و باستار

2 مار است این جهان و جهانجوی مارگیر از مارگیر مار برآرد همی دمار

1 حسودانت را داده بهرام نحس ترا بهره کرده سعادت زواش

1 هرکه نامخت ازگذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگار