یارب از آیین صواب خودم از دهلوی دیوان اشعار 14

1 آن طره به روی مه بنهاد سر خود را از خط غبار آن رخ پوشیده خور خود را

2 چون دید گل رویش در صحن چمن، زان گل ایثار قدومش کرد از شرم زر خود را

1 ای از مژه تو رخنه در جان‌ها وی درد تو کیمیای درمان‌ها

2 بادی که ز کوی تو همی‌آید می‌جنبد و می‌برد ز ما جان‌ها

1 بیچاره کسی کو به غم خوش پسران زیست کز دیده و دل در پی ایشان نگران زیست

2 گر یافت کسی از لب بی خط اثر ذوق تا زیست در اندیشه ساده شکران زیست