هر که را چیزی به قدر ظرف همت داده اند از اسیر غزل 261

1 رخصت کشتنم بده نرگس کم نگاه را یا مکن آشنای دل گرمی گاه گاه را

2 می کنم اضطراب را پیش تو پاسبان دل تا نبرد ز دیده ام چاشنی نگاه را

1 دلم آیینه گر شرمندگی را وجودم داغ دارد بندگی را

2 خجل دارد دل کم فرصت من فروزان اختر فرخندگی را

1 جنون نمی کند از خویشتن جدا ما را چه احتیاج به یاران آشنا ما را

2 اگر چه ساده خیالیم ساده لوح نه ایم کدام وعده چه دل دیده ای کجا ما را