جهان از خود برون آوردهٔ کیست؟ از لاهوری ارمغان حجاز 5

1 من شبی صدیق را دیدم بخواب گل ز خاک راه او چیدم بخواب

2 آن «امن الناس» بر مولای ما آن کلیم اول سینای ما

1 از چه رو بر بسته ربط مردم است رشته ی این داستان سر در گم است

2 در جماعت فرد را بینیم ما از چمن او را چو گل چینیم ما

1 مثل آئینه مشو محو جمال دگران از دل و دیده فرو شوی خیال دگران

2 آتش از ناله مرغان حرم گیر و بسوز آشیانی که نهادی به نهال دگران