ما بادهٔ عزت و جلالت نوشیم از بهار رباعی 758

1 گلعذاران جهان بسیارند لیک پیش گل رویت خارند

2 دل نگهدار که خوبان دل را چون گرفتند نگه می‌دارند

1 تا تاختند بی‌هنران در مصاف‌ها زد زنگ‌، تیغ‌های هنر در غلاف‌ها

2 ناچار تن زند ز مصاف مخنثان آن کس که‌برشکست به‌مردی ‌مصاف‌ها

1 تا شدم خویگر به رفتن راست چرخ کجرو به کشتنم برخاست

2 راست نتوان سوی بلندی رفت راستی مانع ترقی ماست