ور غزلت یاد جوانی دهد از دهلوی مثنوی 12

1 دل بدین و بدو نخواهم داد جز به یار نکو نخواهم داد

2 بی تو، ای آرزوی سینه من سینه را آرزو نخواهم داد

1 دل از رخ تو به گل های تازه رو نرود که آرزوی عزیزان به رنگ و بو نرود

2 کسی که یاد لبت هر دمش گلوگیر است نه می که چشمه حیوانش در گلو نرود

1 تا جان مرا از لب لعل تو خبر شد قوت دل ریشم همگی خون جگر شد

2 گلگون شده بد روی من از اشک عقیقی از خاک درت کاه رخم باز چو زر شد