تا چشم تو بر کمین دلها بنشست از بخارایی رباعی 1

1 باز این دل خود کام به فرمان کسی شد شهباز جهانگرد اسیر قفسی شد

2 از سر هوس روی نکو کم شده بودم ناگاه رخت دیدم و باز هوسی شد

1 دلم را مقام عبادت درِ اوست زهی بخت آن دل که فرمانبرِ اوست

2 طفیل قد اوست هرجا که جانی ست عجب سرو نازی که جان‌ها برِ اوست

1 تا راهروان در حرم دل نرسیدند در وادیِ مقصود به منزل نرسیدند

2 ارباب طلب جز به قبول نظر از عشق مقبول نگشتند و به قابل نرسیدند