تا به سریر عرب آن جسم نشست از دهلوی مثنوی 56

1 بشکفت گلها در چمن، ای گلستان من بیا سرو ایستاده منتظر، سرو روان من

2 از گریه من هر طرف، پر لاله و گل شد زمین وقتی به گلگشت، ای صنم، در گلستان من

1 دیدم بسی زمانه مردآزمای را سازنده نیست هیچ امیر و گدای را

2 جز باد و دم ترنم این تنگنای نیست چون غلغل تهی نفس تنگنای را

1 وه که اگر روی تو در نظر آید مرا عیش زخورشید و مه روی نماید مرا

2 بسته تست این دلم با دگرانم مبند کاش که با دیگران دل بگشاید مرا