تا چند بنفس خویش بیداد کنیم از بابافغانی رباعی 2

1 بر دل فزود خال تو داغی دگر مرا افروخت از رخ تو چراغی دگر مرا

2 هر جام می که در نظرم میدهی بغیر داغیست تازه بر سر داغی دگر مرا

1 ای زابروی تو هر سو فتنه در محراب‌ها فتنه را از چشم جادوی تو در سر خواب‌ها

2 عارضت آبست و لب آب دگر از تاب می من چنین لب تشنه، وه چون بگذرم زین آب‌ها

1 وقت گلم تمام به آه و فغان گذشت چون بگذرد خزان که بهارم چنان گذشت

2 زین انجمن چه دید که بیرون نمی رود دیوانه یی که از سر کون و مکان گذشت